Wioska indianska

Grupy zorganizowane

CELE I ZAŁOŻENIA

  • rozwój fizyczny
  • rozwój manualny
  • rozwój wyobraźni
  • rozwój zdolności wokalnych i artystycznych
  • nauka samodzielnego rozwiązywania konfliktów
  • nauka współpracy i współżycia w grupie

a przede wszystkim
ZAPEWNIENIE RADOSNEGO I BEZPIECZNEGO WYPOCZYNKU.

Zwyczaje, tradycje i obrzędy indiańskie szczególnie działają na wyobraźnię dziecięcą i niosą pożyteczne wartości związane z umiejętnością życia w grupie.

Wpływają na kształtowanie odpowiedzialnej postawy wobec siebie i innych.
Kontakt z otaczającą przyrodą, poruszanie tematów związanych ze światem zwierząt i roślin, propagowanie zachowań proekologicznych dotyczących ochrony przyrody, umiejętności życia w harmonii z otacząjącym światem - gwarantują wszechstronne wykorzystanie czasu i miejsca.

Świat indian

ETAPY WTAJEMNICZENIA

I Zapoznanie ze światem Indian i Wioską Indiańską Pocahontas:

  • Oprowadzenie po Wiosce Indiańskiej
  • W kręgu przy ognisku wprowadzenie w rytuały i obrzędy
  • Przyjęcie do szczepu indiańskiego - wręczenie pierwszych piór
  • Malowanie twarzy
  • Zapoznanie z tablicą indiańskich praw

 

II Spotkanie z Szamanem:

  • Gawęda
  • Uroczystość nadania imion
  • Rozdanie opasek na rękę (na których za kążdą zdobytą sprawność UTI otrzymuje pieczęć)
  • Zdobycie pierwszej pieczęci - początkujący UTI

 

III Spotkanie z Wodzem w Wielkim TIPI:

  • Wprowadzenie do świata Indian (opis budowy i pochodzenia Tipi itp.)
  • Wypalenie Świętej Fajki
  • Indiańskie opowieści
  • Taniec
  • Muzyczne podmuchy - próba bębna, odstraszanie grzechotników, zaklinacz deszczu
  • Zabawy integracyjne

 

IV Zdobywanie sprawności indiańskich
- w zależności od wieku uczestników i pogody zdobywamy sprawności:

  • indiański tor przeszkód
  • walka na równoważni Szoszonów
  • indiańskie kręciołki
  • rzucanie strzałą
  • indiańskie narty
  • strzelanie z łuku
  • bieg Apacza
  • mokasyny – gra hazardowa
  • indiańskie kalambury
  • strzelanie z dmuchawki
  • wyścigi jaszczurek
  • mecz drużynowy podwójną, indiańską piłką
  • rzut piłką indiańską do celu
  • dzwoneczki
  • łapanie byka za rogi
  • przeciąganie liny
  • chodzenie za głosem
  • nawlekanie koralików na czas
  • konkurs plastyczny
  • wyścigi węży
  • wyprawa do labiryntu
  • gra balonowa
  • konkurs rysunkowy
  • kalambury
  • pajęczyna
  • łowienie rybek
  • przeprawa przez rzekę
  • chodzenie po szyszkach



Przeciąganie liny
Przeciąganie liny

Chodzenie za głosem
Chodzenie za głosem

Gra balonowa
Gra balonowa

 

Wioska indiańska - sprawności indiańskie

Zdobywanie sprawności

  1. Strzelanie z łuku - trening celności i koncentracji.
    Mniejsze dzieci wykonują strzał przy pomocy opiekuna. Wielkość łuku i odległosc dopasowana jest do wieku uczestnika. W przypadku uruchomienia kilku stanowisk łuczniczych należy zwrócić szczególną uwagę na bezpieczeństwo: nie wychodzić poza linię strzału, strzelać i zbierać strzały na komendę.)
  2. Włócznia - konkurencja, dzięki której uczestnicy zabawy doskonalą swoja celność i umiejętność rzucania narzędziem do celu.
  3. Bizonie rogi - rzut obręczami na bizonie rogi.
  4. Wyścigi wiatrów - przejście na czas wyznaczonej trasy po wykonaniu 10 obrotów wokół wbitego w ziemię palika (czoła uczestników wyścigu w trakcie obrotów muszą dotykać końca palików).
  5. Wyścig jaszczurek - przyciąganie jaszczurek przyczepionych na sznurkach, zwijając sznurek w jak najszybszym tempie.
  6. Bęben - wybijanie przy pomocy bębna i pozostałych instrumentów rytmu podanego przez Wodza.
  7. Równoważnia Szoszonów - zabawa, dzięki której uczestnicy doskonalą równowage i koordynację ruchową. Konkurencja polega na utrzymaniu równowagi na palu opierając kij o ziemię, przy jednoczesnych próbach zrzucenia przeciwnika z pala (uderzając kijem w kij).
  8. Indiańska piłka - Bizonie jądra - rzuty lub mecz podwójną piłką do bramek ułożonych z pali.
  9. Lisi strzał - rzuty lotkami do wyciętego w drewnianej planszy lisa.
  10. Polowanie na węże - konkurencja polega na tym, aby dwoma kijami uchwicić wijącego się węża i umieścić go w koszyku.
  11. Lasso - konkurencja polega na schwytaniu lassem przygotowanego przedmiotu.
  12. Narty Szoszonów - grupy trzyosobowe mają za zadanie dojść jak najszybciej do wyznaczonego celu poruszając się przy wykorzystaniu nart Szoszonów.

Strzelanie z łuku
Strzelanie z łuku

Bizonie rogi
Bizonie rogi

 Wyścig jaszczurek
Wyścig jaszczurek

Lisi strzał
Lisi strzał

Narty szoszonów
Narty szoszonów

Wioska indianska

Pasowanie na uczniaZapraszamy przedszkola, szkoły i gimnazja do zorganizowania pasowania na ucznia  w plenerze na naszym terenie rekreacyjnym.

Wioska Indiańska Pocahontas to świetne miejsce na zorganizowanie uroczystości pasowania na ucznia jako imprezy plenerowej obfitującej w wiele atrakcji zarówno dla dzieci jak i dla ich Rodziców.

Uroczystość pasowania na ucznia poprzedzona jest przygotowaniem dzieci do tego ważnego wydarzenia poprzez zdobycie sprawności indiańskich. Przed pasowaniem na ucznia i ślubowaniem dzieci będą mogły wykazać się  różnymi umiejętnościami i chartem ducha. To zwiększy dodatkowo ich radosne oczekiwanie na ten ważny moment w ich życiu. Zdobycie nowych umiejętności i wartości, wzmacnia więzi w grupie i podnosi rangę tego wydarzenia. Sprawności indiańskie są tak dobrane by mogły jeszcze bardziej ilustrować treść przysięgi, czy ślubowania dając jeszcze większą satysfakcję uczestnikom.

Uroczystość pasowania na ucznia może odbywać się zarówno w tygodniu jako atrakcja plenerowa dla dzieci, jak również w sobotę jako integracyjny piknik rodzinny.

Tekst ślubowania:

My, uczniowie klas pierwszych – ……………, ślubujemy:
zdobywać wiedzę, rozwijać swoje zainteresowania i zdolności,
doskonalić w swoim charakterze pilność, ambicję, uczciwość, szlachetną rywalizację,
kształtować postawę ...

ukryte

pierwsze rozwinięcie ukryte

czytaj cały tekst ...

 

Tekst ślubowania

My, uczniowie klas pierwszych – ……………, ślubujemy:

  • zdobywać wiedzę, rozwijać swoje zainteresowania i zdolności,
  • doskonalić w swoim charakterze pilność, ambicję, uczciwość, szlachetną rywalizację,
  • kształtować postawę patriotyzmu i przywiązania do tradycji,
  • kierować się szacunkiem wobec rodziców, nauczycieli, innych pracowników szkoły, koleżeństwem wobec rówieśników, wrażliwością wobec potrzebujących pomocy,
  • tworzyć dobry wizerunek naszej szkoły, sławić imię jej Patrona;


Tekst ślubowania

Czy ślubujecie być pilnymi i wzorowymi uczniami?
Pierwszaki: Ślubujemy!

Czy ślubujecie należycie wypełniać obowiązki ucznia?
Pierwszaki: Ślubujemy!

Czy przyrzekacie pomagać słabszym i młodszym od siebie?
Pierwszaki: Przyrzekamy!

Przewidywany czas trwania – 4 godziny

 

Powitanie wiosny w wiosce indiańskiej

Wioska indianska

Ziemniaki i kukurydza to nie tylko smaczne jedzonko ale doskonały temat na wspaniałą imprezę plenerową. Późne lato i kolorowa jesień jest pięknym czasem na piknik rodzinny, warsztat dla dzieci, urodziny czyli atrakcje na świeżym powietrzu. Zapach dymu z ogniska na tle szafirowego nieba, zwisające na gałęziach jabłka, przelatujące kluczami ptaki, żegnające się z nami gęganiem to okazja do chwili wytchnienia, relaksu i dobrej, zdrowej zabawy.

Święto kukurydzy

KUKURYDZA

Pierwsi osadnicy amerykańscy nie przeżyliby zimy, gdyby Indianie nie podzielili się z nimi kukurydzą, którą można było ugotować i zjeść. Indianie pokazali im ...

czytaj więcej ...

KUKURYDZA

Pierwsi osadnicy amerykańscy nie przeżyliby zimy, gdyby Indianie nie podzielili się z nimi kukurydzą, którą można było ugotować i zjeść. Indianie pokazali im także, jak uprawiać kukurydzę. Wykopywali dołki w ziemi, wrzucali do nich po kilka ziarniaków i małych rybek i zakrywali dołki ziemią. Ryby stanowiły nawóz użyźniający glebę.

Indianie wymyślili wiele sposobów przyrządzania kukurydzy. Tą wiedzą także podzielili się z osadnikami. Z kukurydzy pieczono chleb, gotowano owsiankę, zupę, pieczono ciastka i robiono pudding.

Kukurydza była tak cenna, że osadnicy używali jej jako waluty, wymieniając ją u Indian na jedzenie i skóry.

 

Święto ziemniaka

ZIEMNIAKI

Indianie bardzo sobie cenili te dziwne rośliny, które im dawały wiele jedzenia, a najważniejsze, że ziemniaki można było długo przechowywać i się nie psuły. Było więc jedzenie ...

czytaj więcej ...

ZIEMNIAKI

Indianie bardzo sobie cenili te dziwne rośliny, które im dawały wiele jedzenia, a najważniejsze, że ziemniaki można było długo przechowywać i się nie psuły. Było więc jedzenie na czas zimy czy suszy, kiedy nic innego w polu nie można było znaleźć.       
Dla Indian ziemniaki były tak ważne, że nawet sam ich król brał udział w sadzeniu ziemniaków, żeby je uprosić o dobre plonowanie.

Ziemniak dopłynął do Europy na pokładzie hiszpańskiego statku ok. 1570 r., to zrazu był tylko jedną z wielu egzotycznych ciekawostek, odkrytych przy okazji poszukiwań prawdziwych bogactw: złota, srebra i kamieni szlachetnych.

 

Śmieci, ach te śmieci. ..
Proszę o zabranie worków na śmieci a potem o zabranie ich ze sobą do swojego kontenera.

Zajęcia w ogrodzie

Permakultura

Wioska Indiańska Pocahontas, Wrocław-Zabrodzie zaprasza na zajęcia edukacyjne OGRODNICTWA i budownictwa ekologicznego grupy szkolne i przedszkolne na wyjątkowe warsztaty, które znakomicie uzupełniają program kształcenia.

 

  • HORTITERAPIA (OGRODOTERAPIA) - zajęcia praktyczne w ogrodzie
  • JESTEM OGRODNIKIEM – kopiemy, grabimy, siejemy.
  • OD NASIONKA DO JEDZONKA – 4 PORY ROKU

 

Cele ogólne:

  • Przybliżanie dziecku świata przyrody poprzez obserwację i badanie środowiska.
  • Budowanie więzi emocjonalnej dziecka z otaczającą go przyrodą poprzez podejmowane działania na rzecz środowiska.
  • Kształtowanie właściwych postaw wobec przyrody.

Dziecko:

  • Rozróżnia, wskazuje i nazywa wybrane gatunki roślin wykorzystując różne zmysły;
  • Nazywa i opisuje podstawowe zjawiska atmosferyczne dla danej pory roku;
  • Zauważa i opisuje zmiany zachodzące w przyrodzie w różnych porach roku;
  • Rozróżnia, wskazuje i nazywa wybrane gatunki zwierząt i roślin;
  • Posługuje się wybranymi narzędziami ogrodniczymi;
  • Wymienia zachowania szkodzące środowisku przyrodniczemu;
  • Podejmuje działania na rzecz ochrony środowiska.

 

Ogólny zarys przebiegu zajęć, program pobytu ok. 4 godz.:

  1. Zapoznanie z wioską indiańską i rozpoznanie terenu;
  2. Kilka zabaw integracyjnych: biegamy, skaczemy, ćwiczymy;
  3. Prace w ogrodzie lub przy lepieniu domku z gliny (do wyboru);
  4. Ognisko z możliwością pieczenia kiełbasek (opcjonalnie);
  5. Wyciskanie soku z warzyw i owoców przyniesionych przez dzieci (opcjonalnie);
  6. Zabawy, konkursy, zajęcia ruchowe.

 

OBOWIĄZUJĄ stroje robocze (szczególnie przy glinie)!

 

Gry i zabawy tematyczne: przygotowanie gleby, grabienie, robienie grządek, wysiewanie nasion, podlewanie roślin, spulchnianie, oczyszczanie z chwastów, przerywanie, pikowanie, rozpoznawanie roślin

Zapoznanie z terminami: ściółkowanie, podniesiona grządka, gildie, pozyskiwanie deszczówki, kompost, tunel foliowy.

Od nasionka do jedzonka

Permakultura – gałąź projektowania ekologicznego, inżynierii ekologicznej i projektowania środowiska, tworząca zrównoważoną architekturę siedzib ludzkich i samoregulujące się systemy rolnicze na wzór ekosystemów naturalnych.

Centralne zasady etyczne permakultury to:

dowiedz się więcej ...
  • Troszcz się o Ziemię (Take Care of the Earth): Dbaj, aby wszystkie systemy życia mogły przetrwać i się rozwijać. To jest pierwsza zasada, ponieważ bez zdrowej Ziemi ludzie nie mogą prosperować.
  • Troszcz się o Ludzi (Take Care of the People): Dbaj, aby ludzie mieli dostęp do dóbr niezbędnych do istnienia.
  • Dziel się Nadmiarem (Share the Surplus): Zdrowe systemy naturalne wykorzystują nadwyżki do wyżywienia innych. My, ludzie, możemy robić to samo. Zarządzając naszymi potrzebami, możemy odłożyć część środków, aby spełnić powyższe zasady.

Permakultura czerpie z wielu dziedzin, takich jak rolnictwo ekologiczne, agroleśnictwo, zintegrowane rolnictwo, zrównoważony rozwój i ekologia stosowana.

Projektowanie permakulturowe podkreśla wzorce krajobrazu, funkcje i powiązania między gatunkami. Główną koncepcją permakultury jest zmaksymalizowanie korzystnych połączeń pomiędzy składowymi i synergia ostatecznego projektu. Permakultura nie skupia się na pojedynczych elementach, ale na powiązaniach stworzonych pomiędzy składnikami poprzez sposób ich zakomponowania; całość staje się istotniejsza, niż pojedyncze składniki. Projektowanie systemów permakultury ma na celu redukcję odpadów, pracy ludzkiej i wkładu energii, poprzez budowę systemów ze zmaksymalizowanymi korzyściami, wypływającymi z połączeń między elementami, aby osiągnąć wysoki poziom synergii. Projektowanie permakulturowe zmienia się w czasie ze względu na związki poszczególnych elementów, stając się złożonym systemem, produkującym żywność i materiały na małej przestrzeni, przy minimalnym wkładzie pracy.
Permakultura jest wyłącznie systemem projektowania i jako taka może być użyta wszędzie, gdzie wymagane jest projektowanie. Permakultura jest najczęściej wykorzystywana do projektowania domów i krajobrazu, łącząc techniki agroleśnictwa, budownictwa naturalnego i gromadzenia wody deszczowej.

12 zasad projektowania permakulturowego

Zwolennicy permakultury zwykle zgadzają się co do następujących zasad projektowania

  1. Obserwuj i bierz udział (Observe and interact): Poprzez spędzanie czasu na współpracy z naturą możemy zaprojektować rozwiązania odpowiadające naszym potrzebom.
  2. Złap i zatrzymaj energię (Catch and store energy): Poprzez stworzenie systemów gromadzących zasoby podczas dobrobytu, możemy zachować je na gorsze czasy.
  3. Bądź wydajny (Obtain a yield): Zapewnij sobie naprawdę użyteczne zyski z wykonywanej pracy.
  4. Stosuj samodyscyplinę i zaakceptuj skutki swoich działań (Apply self-regulation and accept feedback): Musimy ograniczać nieodpowiednie zachowania, aby systemy mogły sprawnie funkcjonować.
  5. Stosuj i doceniaj zasoby i usługi odnawialne (Use and value renewable resources and services): Korzystaj w pełni z obfitości natury, aby ograniczyć zachowania konsumpcyjne i zależność od zasobów nieodnawialnych.
  6. Nie wytwarzaj odpadów (Produce no waste): Gdy doceniamy i używamy wszystkie dostępne zasoby, nic się nie marnuje.
  7. Projektuj od wzorców do szczegółów (Design from patterns to details): Patrząc z dystansu, możemy obserwować wzorce w naturze i społeczeństwie. Mogą one stanowić trzon naszych projektów, do których dodamy następnie szczegóły.
  8. Łącz, nie dziel (Integrate rather than segregate): Gdy umieszczamy właściwe rzeczy na właściwym miejscu, powstają między nimi związki, i rzeczy te pracują wspólnie, nawzajem się wspierając.
  9. Stosuj małe i powolne rozwiązania (Use small and slow solutions): Małe i powolne systemy są łatwiejsze w utrzymaniu niż duże, lepiej wykorzystują zasoby lokalne i dają wyniki bardziej zrównoważone.
  10. Stosuj i doceniaj różnorodność (Use and value diversity): Różnorodność zmniejsza wrażliwość na zagrożenia i wykorzystuje unikalne właściwości środowiska, w którym się znajduje.
  11. Wykorzystuj krawędzie i doceniaj elementy graniczne (Use edges and value the marginal): Najciekawsze sceny rozgrywają się w miejscach granicznych. Są to często najbardziej cenne, różnorodne i produktywne elementy systemu.
  12. Kreatywnie wykorzystuj zmiany i reaguj na nie (Creatively use and respond to change): Poprzez uważną obserwację możemy pozytywnie wpływać na nieodwołalne zmiany, interweniując we właściwym czasie.

Lawton: permakultura, czyli jak żyć w sposób społecznie odpowiedzialny

To sposób projektowania, który szczególnie przydaje się w mieście.

Marcin Gerwin: Permakultura jest w Polsce bardzo mało znana. Czy mógłbyś wyjaśnić, co to takiego?
 
Geoff Lawton: Permakultura to nauka o projektowaniu. Jest to system projektowania, którego celem jest zaspokojenie różnorodnych potrzeb ludzi, w taki sposób, aby było to jednocześnie korzystne dla środowiska. Można ją wykorzystać na zupełnie małych przestrzeniach, na przykład w ogrodzie przy domu, jak również do naprawiania całych zdegradowanych ekosystemów.

czytaj dalej ...

Kurs permakultury obejmuje wiele tematów, takich jak woda czy gleba, a także to, jak te dziedziny są ze sobą powiązane. Jest to podejście całościowe, w którym różne dziedziny łączy się ze sobą, podobnie jak w naturalnym ekosystemie. Powiązania pomiędzy dziedzinami mogą być ważniejsze niż wiedza z jednego tylko tematu. Pozwala to bowiem na projektowanie nie tylko ogrodów bądź lasów, lecz także na ujęcie w projekcie budynków, stawów czy dróg i zintegrowanie tych wszystkich elementów w taki sposób, aby ich wzajemne oddziaływanie było możliwie najbardziej korzystne.

Czy permakultura może być przydatna także w mieście?

Permakultura jest nawet bardziej potrzebna w miastach niż na terenach wiejskich. Można bowiem dzięki niej zaprojektować daną okolicę w taki sposób, aby jej mieszkańcy zużywali mniej energii i wody. Można zorganizować uprawy kiełków lub grzybów. Jeżeli masz balkon, to zbiory żywności z metra kwadratowego balkonu mogą być większe niż z takiej samej powierzchni upraw na polu. Niektórzy potrafią zebrać nawet 70 kg żywności z upraw na balkonie, który ma tylko 20 metrów kwadratowych. To 3,5 kg na metr kwadratowy i 35 ton na hektar.

Permakultura to jednak nie tylko żywność. Obejmuje ona także kwestie odpadów, energii, infrastruktury, mieszkalnictwa, jak również tego, jak prowadzić biznes i żyć w społecznie odpowiedzialny sposób.

Jedynie niewielka jej część dotyczy uprawy roślin i hodowli zwierząt. Wiele natomiast to „niewidzialna infrastruktura”, czyli sposób zorganizowania społeczności. Permakultury uczy się w szkołach jako przedmiotu, korzystają z niej inicjatywy społeczne, dla których stanowi podstawę do etycznych działań. Z założenia dąży się do zmniejszenia zużycia energii, do wytwarzania mniejszej ilości odpadów, wybiera się materiały budowlane, których produkcja nie wymaga zużycia dużych ilości energii. Zasadą jest również to, że nadwyżki, które powstają, przeznacza się na działania mające na celu troskę o ludzi i o środowisko. Z permakultury można korzystać przy projektowaniu ulic, ogrodów społecznościowych czy miejskich parków.

Jak wyglądają ulice zaprojektowane zgodnie z zasadami permakultury?

Woda deszczowa, która zbiera się na tych ulicach, kierowana jest do upraw roślin rosnących wzdłuż niej, na przykład do drzew owocowych. Ustawia się tam ogólnodostępne kompostowniki czy pojemniki do segregowania odpadów, zachęcając mieszkańców do recyklingu. Ulica może być także pewnego rodzaju przedłużeniem przylegających do niej ogrodów, jeżeli się je otworzy i zdejmie się płoty. Są także ulice, których sposób urządzenia pozwala na lepsze wykorzystanie energii wiatru, bo tworzy się na nich tunel zwiększający jego prędkość. Mogą to być również ulice, których urządzenie i położenie sprzyja pozyskiwaniu energii słonecznej. Zasady permakultury można wykorzystać zarówno do rewitalizacji zdegradowanych ulic, jak i do projektowania nowych, aby były one bardziej przyjazne dla ludzi i środowiska.

A jak wygląda zastosowanie permakultury w parkach? Czy chodzi tylko o sadzenie roślin jadalnych zamiast ozdobnych?

Można sadzić zarówno rośliny jadalne, jak i ozdobne. Mogą to być drzewa owocowe, byliny. Park można zaprojektować w taki sposób, by jego utrzymanie nie wymagało dużego zużycia energii – nie trzeba będzie po nim jeździć kosiarką, stosować nawozów sztucznych czy syntetycznych środków ochrony roślin. Poza tym takie parki projektuje się z myślą o ludziach, aby dobrze się w nich czuli. Będzie w nich woda lub też rejony dzikiej przyrody, gdzie schronienie będą mogły znaleźć rzadkie lub zagrożone gatunki. Często uwzględnia się także system gromadzenia wody deszczowej, zwykle spływającej z sąsiednich ulic. W tak zaprojektowanych parkach znajdzie się też jakiś element edukacyjny dla dzieci i spacerujących dorosłych.

A propos wody – wiele miast w Polsce ma problemy z powodziami. Czy permakulturę można wykorzystać, aby im zapobiegać?

Tak, można na przykład sadzić pasy drzew przy rzekach. W Europie robiono to przez stulecia sadząc wierzby, a w cieplejszym klimacie można zastosować duże kępy bambusów. Gdy posadzi się wierzby od koryta rzeki aż po tereny, które są zalewane w czasie powodzi, wówczas drzewa będą spowalniały prędkość wody, gdy rzeka wyleje. Substancję organiczne będą osadzały się w górnej części nasadzeń, a piasek i muł zatrzymają się w dolnej części. Wzdłuż rzeki powstanie wówczas cały pas terenu, na którym gromadzić się będzie piasek i muł, a jest to doskonała mieszanka, którą można potem wykorzystać do uprawy roślin.

A co sądzisz o popularnych w miastach trawnikach?

Jeżeli trawnik jest tylko elementem wizerunkowym, to nie jest to rozsądny pomysł, bo utrzymanie go wymaga znacznych ilości energii. Do utrzymania trawników zużywa się często więcej wody i substancji chemicznych, niż stosuje się w rolnictwie. Mogą mieć zatem bardziej negatywny wpływ na środowisko niż konwencjonalne rolnictwo. Oczywiście, trawniki są potrzebne do celów rekreacyjnych, niemniej jednak wiele z nich można zamienić na uprawy żywności lub na siedliska dzikiej przyrody. Do utrzymania trawników nie jest w ogóle niezbędne stosowanie maszyn, bo można wypasać na nich zwierzęta, które będą je strzygły tak samo jak kosiarki. Nie ma także potrzeby stosowania tak dużej ilości środków chemicznych.

Trawnik stał się wyrazem arogancji i wykorzystywania środowiska. Jego przesłanie to: „Mogę wykorzystywać środowisko i sprawiać wrażenie, że jestem bogatym człowiekiem”.

Tak więc trawniki mogłyby być mniejsze. Mają one uzasadnienie na przykład w sąsiedztwie terenów dzikich, aby ludzie czuli się tam bardziej komfortowo. Nie potrzebujemy ich jednak w ogromnych ilościach. A gdy na łąkach w mieście będą pasły się zwierzęta, na przykład owce lub kozy, wówczas łąki mogą wyglądać jak trawniki.

Obawiam się, że wypas zwierząt w mieście może przez część mieszkańców zostać odebrany jako kontrowersyjny. Wiele osób nie dostrzega potencjału rolnictwa w mieście.

Wewnątrz miasta jest wiele różnorodnych mikroprzestrzeni, które mają bardzo dużą wartość dla uprawy żywności. Oprócz tego rolnictwo może funkcjonować na obrzeżach miasta. W dobrze zaprojektowanym mieście woda deszczowa, odpady organiczne, a także oczyszczone ścieki mogą być wykorzystywane na farmach, które ulokowane są na granicy miasta. Uprawy rolne mogą być także przemieszane z pastwiskami, lasami gospodarczymi i obszarami dzikiej przyrody. Ale mogą być one wkomponowane również w krajobraz centrum miasta. Miasto mogą przecinać na przykład pastwiska, które będą stanowiły korytarze zieleni, podczas gdy lasy i tereny rolnicze będą otaczały miasto. Można więc zintegrować miasto z uprawami rolnymi o wysokiej jakości. A dodatkową korzyścią dla mieszkańców będzie to, że tereny rolnicze zapewniają w mieście lepszy mikroklimat.

Geoff Lawton jest dyrektorem Permaculture Research Institute w Australii. Prowadził kursy permakultury oraz projekty w około 30 krajach świata.

Permakultura - nieinwazyjna metoda uprawy roślin ogrodniczych"Perma" wywodzi się z ang. PERMANENT czyli stały, KULTURA - w tym znaczeniu uprawa. Nazwa "permakultura" jest względnie nowa, powstała w XX wieku, lecz sama zasada tej metody jest "stara jak świat". Podstawową ideą jest tu naśladowanie Matki Natury w jej poczynaniach dotyczących wzrostu i pielęgnacji świata roślin.

czytaj więcej ...

Otóż młode rośliny lasów i łąk - obszarów, które nie są jeszcze całkowicie podporządkowane gospodarczej działalności człowieka, odżywiają się substancjami tworzącymi naturalną glebę. Taka gleba to 'mikrokosmos' - układ wielce skomplikowany, wrażliwy na wszelkie zmiany mechaniczne i chemiczne. W grudce leśnej gleby (ok.1 cm3) żyje przeciętnie około 4 miliardy żywych organizmów! W porównaniu z grubością skorupy ziemskiej gleba jest cieniusieńką warstewką, od której praktycznie zależy życie wszystkich ożywionych istot tej planety. Podstawowym medium gleby są z jednej strony (od spodu) składniki mineralne, pochodzące z erodowanych skał, z drugiej - ściółka czyli obumarłe części roślin i, w nikłym procencie, odchody zwierząt. Zatem gleba jest doskonałym pokarmem dla młodych roślin w danym ekosystemie. Dawne kultury Indii, Mezopotamii, indiańskie oraz afrykańskie stosowały powszechnie ściółkowanie, obok innych inwazyjnych metod upraw jak wypalanie lasów lub przeorywanie gleby. Te ostatnie prowadziły po kilku latach eksploatacji do wyjałowienia terenu uprawy. Wówczas nie było problemu przeludnienia, więc uprawy przenoszono w inne miejsce. Metody inwazyjne z czasem doprowadziły do gospodarki wielkoobszarowej zmechanizowanej, posługującej się chemią. Skutki są powszechnie znane: stopniowe pustynnienie Ziemi, wyjałowienie gleby, degradacja środowiska naturalnego... Ściółkowanie aktualnie nie stanowi alternatywy dla "przemysłowych" upraw rolniczych, lecz można je z powodzeniem stosować w mniejszych gospodarstwach ekologicznych, w ogrodach warzywnych i kwiatowych. W tej metodzie współpracy z Naturą gleba nie zostaje wyjałowiona, jej struktura nie podlega mechanicznemu zniszczeniu. Rozsądnie dokarmiając działkę ściółką i kompostem, możemy ja uprawiać kilkadziesiąt lat bez przekopywania. Przejdźmy do opisu metody PERMAKULTURA. Pierwszy krok to zdjęcie darni z obszaru wcześniej nieuprawianego. Pod darnią znajduje się zwykle pulchna warstwa gleby wymagająca jedynie przegracowania i usunięcia kłączy perzu oraz korzeni niepożądanych roślin. Działkę wcześniej uprawianą wystarczy lekko przegracować aby ją "dotlenić" i lekko wyrównać powierzchnię. Na tak przygotowanej działce wydeptujemy ścieżki wyznaczając tym samym grzędy. Przy czym dobrze jest zdać się na intuicję uruchomić fantazję. Obszary koliste i spiralne będą miały większa energię witalną wzrostu niż prostokąty i kwadraty. Nie pogłębiamy ścieżek, aby nie wysuszać grządek. Drugi krok polega na naniesieniu na powierzchnię cienkiej warstwy lekkiego, krowiego lub końskiego, nawozu - powinien być zleżały lub przekompostowany. Nawóz może zastąpić dobrze zrobiony kompost. Nie należy używać torfu - generalnie zakwasza i "zatyka" glebę. Następnie nanosimy warstwę ściółki (ok. 10 gram), którą mogą stanowić zeszłoroczne liście, badyle, drobne gałązki; kozina ziemniaczana, buraczana; zgniła lub kompostowana słoma, skoszone trawy lub kora drzew, ściółka leśna, zbutwiałe trociny tartaczne. Możemy także tutaj użyć nawozów zielonych - lucerny, wyki, koniczyny, łubinu, pasternaka czy gorczycy. Składniki te można mieszać, stosować łącznie. Chodzi o to, by ściółka była nasycona jak największą ilością różnorodnych składników odżywczych. Z czasem gleba asymiluje ściółkę z pomocą bakterii gnilnych, dżdżownic, krocionogów i małych chrząszczy. Powinniśmy dbać o te małe zwierzęta żyjące tuż pod powierzchnią gleby, w żadnym wypadku nie niszcząc ich np. chemicznymi nawozami czy preparatami owadobójczymi. Co kilka miesięcy uzupełniamy warstwę ściółki - najlepiej wczesną wiosną, latem, jesienią - utrzymując grubość 5:10 cm. Należy też obserwować odczyn gleby, najkorzystniejszy jest lekko kwaśny - dostarczając odpowiednich składników ściółki. Przy glebach zasadowych (wapiennych, marglowych) można dodawać igliwie sosnowe, świerkowe - lekko zakwaszające. W uzasadnionych wypadkach (zdecydowanego zachwiania pH naszej działki) można posłużyć się gotowanymi preparatami mineralnymi lub biodynamicznymi. Na ogół na glebach brunatnych najczęściej występujących w polskich ogrodach i działkach nie jest to potrzebne. Co pół roku należy też glebę lekko poruszyć, stosując miotły angielskie lub pazurki - aby utrzymać jej pulchność i dostęp powietrza. Przygotowanie grządek wiąże się też z odpowiednim ich zaplanowaniem. Chodzi o to, że jasne gatunki warzyw lub kwiatów lubią swoje sąsiedztwo i sadzone obok siebie uzyskują naturalną odporność na choroby i pasożyty, np. marchewkę z cebulą, pomidor z selerem, sałata z ogórkiem, truskawka z czosnkiem. Umiejętne zestawianie uprawianych roślin ze sobą to gałąź wiedzy PERMAKULTURY. Aby grządkę obsiać lub posadzić rozsady, rozsuwamy nieco ściółkę na 2-3 cm szerokości każdego rzędu - zsuwamy ją z powrotem, kiedy rośliny ukorzenią się, uzyskując kilkucentymetrową wysokość. Ściółkowanie uwalnia nas od uciążliwego kopania, lecz nie od pielenia. Przy czym niepożądane rośliny -"chwasty"- łatwo można wyciągać z korzeniem, zwłaszcza po deszczu, gdyż gleba pod ściółką jest pulchna. Z tego też powodu łatwiejszy jest zbiór warzyw korzennych (marchew, pietruszka lub seler). Podczas upałów i suszy warstwa ściółki chroni glebę przed wysuszeniem, podczas ulew działa jak gąbka, zatrzymując nadmiar wody. Zimą chroni przed przemarzaniem i wysuszaniem przez mroźne i suche wiatry. Warzywa hodowane tą metodą nie osiągają może imponujących rozmiarów, lecz są jędrne i soczyste, o przyjemnym smaku. Są bardziej "jang" - dają zdrowie i witalność. Rośliny wyhodowane przez nas samych w przydomowych ogródkach lub działkach lepiej współpracują energetycznie z naszym organizmem. W czasie pielęgnacji, jeśli jesteśmy nastawieni na życzliwą współpracę, rodzi się specyficzny, "osobisty" kontakt pomiędzy hodowcą a roślinami. Metodę permakultury stosuje się w Szkocji w Findhorn, Wspólnota istnieje od wielu lat i wciąż się rozwija, a bazuje właśnie na współpracy z subtelnymi siłami Natury - zwłaszcza świata roślin. W Findhorn, na pozornie jałowym nadmorskim skrawku lądu osiągnięto zadziwiające rezultaty w uprawach warzyw i roślin ozdobnych, po prostu wsłuchując się i medytując o ich potrzebach. Metoda ta, jak każda sztuka, wymaga zamiłowania, doświadczenia i praktyki, a niewiele można znaleźć na jej temat w wydawnictwach ogrodniczych. Dla osad i wiosek ekologicznych PERMAKULTURA może stanowić drogę do choćby częściowej samowystarczalności ekonomicznej.

Andrzej Młynarczyk

Lepienie domku ze słomy i gliny

Zajęcia praktyczne

  • lekcja budowy domku rekreacyjnego ze słomy i gliny
  • tynkowanie gliną układaną własnoręcznie warstwami
  • własnoręcznie wykonanie swojej budowli ze słomy i gliny

Stosowane materiały to glina, drewno, słoma, ziemia, kamień, darń

UROK MIESZANIA I RADOŚĆ LEPIENIA !!!

Naturalne budownictwo łączy różne systemy budownictwa oraz materiały, kładąc nacisk na równowagę, trwałość, używanie tylko minimalnie przetworzonych materiałów, korzystanie z zasobów odnawialnych oraz takich, które w wyniku recyklingu lub ponownego użycia stworzą zdrowe środowisko życia i utrzymają zdrowe powietrze w budynku. Naturalne budownictwo przeważnie opiera się na pracy ludzkiej bardziej niż na technologii.

MOC SŁOŃCA DOTYK GLINY !

Przebywanie dzieci wśród roślin poprawia pamięć, rozwija wyobraźnię i kreatywność, zwiększa ciekawość świata, motywuje nauczanie, zwiększa pewność siebie, obniża poziom stresu i poprawia wzajemne relacje. Dzieci wychowywane w stałym kontakcie z naturą bardziej dbają o innych, chętniej pomagają słabszym, są bardziej odpowiedzialne

Świetna manualna zabawa. Zdrowy aktywny wypoczynek!

Wioska Indiańska Pocahontas
zaprasza do ogrodu permakulturowego
„RAJ NA ZIEMI”

Kateri Tekakwitha - Lilia Mohawków

Kateri Tekakwitha - Lilia MohawkówIndianka z plemienia Irokezów, pierwsza indiańska święta. Nazywano ją Lilią Mohawków, a jej imię Tekakwitha znaczy: Ta, która wszystko czyni w należytym ładzie. Trudne było jej krótkie życie pośród niechrześcijańskiej ludności swojej wioski, która jej nie rozumiała.

Przedstawiana jest z lilią w ręku (symbolem czystości), z krzyżem (jako wyrazem jej miłości do Chrystusa) i żółwiem (symbolem jej klanu).

Kateri Tekakwitha - Lilia Mohawków

 

Pius XII ogłosił, że córkę wodza Mohawków można nazywać sługą Bożą. Beatyfikował ją 22 VI 1980 r. Jan Paweł II, a Benedykt XVI dnia 21 X 2012 r. w Rzymie dokonał jej kanonizacji. Jej wspomnienie liturgiczne obchodzone jest w Kościele katolickim 17 kwietnia, a w USA 14 lipca.

Do dziś wielu pielgrzymów odwiedza jej grób w kościele pw. św. Franciszka Ksawerego w Kahnawake (w pobliżu Montrealu w Kanadzie) i oddaje cześć jej relikwiom. Patronuje ekologom, działaczom ochrony środowiska, wygnańcom, ludziom, którzy utracili rodziców, ludziom mieszkającym na obczyźnie i ludziom wyśmiewanym z powodu pobożności.

 

Uroczystość poświęcenia kapliczki św. Tekakwity.

Na początku lipca gościła u nas półkolonia dla dzieci zorganizowana przez parafie Św. Michała i NSJ we Wrocławiu.
W tak doborowym towarzystwie nastąpiło poświęcenie naszej kapliczki.

Nasza kapliczka  Wiara łączy narody  Przygotowanie do święcenia kapliczki  Modlitwa

Każdy chce być święty  Prezentacja  Dziękujemy za piękną ceremonię  Półkolonia parafialna

Wioska indiańska - zwiedzanie kapliczki

     

 

Robimy krzyżyki z patyczków

     

Przedszkola i szkoly specjalne

Serdecznie zapraszamy dzieci ze szkół specjalnych, dla nich mamy mnóstwo atrakcji.

Program, który realizujemy doskonale stymuluje rozwój psychomotoryczny;

  • rozwój motoryki małej
  • rozwój motoryki dużej
  • rozwój procesów poznawczych (percepcja, mowa, pamięć, myślenie)
  • rozwój emocjonalno-społeczny

Zabawa i wypoczynek w plenerze to wielka atrakcja dla dzieci i dorosłych gwarantuje poruszanie duszy, jak i poruszanie uczuć i ciała.

Dom Pomocy Społecznej dla Dzieci

Zobacz galerię zdjęć -> więcej ...

Wioska indiańska

INDIAŃSKI SKLEPIK Z PAMIĄTKAMI cieszy naszych bywalców. Mamy atrakcyjne pamiątki zarówno dla dzieci jak i dla dorosłych. Łapacze snów, łuki, włócznie, bransoletki, wisiorki, korale, kolczyki, piórka, szale i wiele innych stylowych z „klimatem” indiańskim gadżetów.
Można u nas zamówić nagrody dla dzieci na specjalne okazje.

          

Serdecznie zapraszamy!

Kalendarium świąt

Marzec

18 marca   Międzynarodowy Dzień Słońca
21 marca   Pierwszy Dzień Wiosny
22 marca   Światowy Dzień Wody
World Water Day
     

Kwiecień

1 kwietnia   Międzynarodowy Dzień Ptaków
22 kwietnia   Dzień Ziemi – Earth Day
     
     
Zobacz więcej świąt ...

Maj

    Dzień Łąki
15 maja   Święto Polskiej Niezapominajki
31 maja   Dzień Bociana Polskiego
       

Czerwiec

1-7 czerwca   Dni Lasu i Zadrzewień
2 czerwca   Międzynarodowy Dzień Ochrony
Środowiska Naturalnego
    Dzień Truskawki
       

Wrzesień - miesiącem miodu

III weekend
września
  Sprzątanie Świata
    Dzień Jabłka
23 września   Pierwszy Dzień Jesieni
       

Październik

1 października   Światowy Dzień Ptaków
4 października   Świtowy Dzień Zwierząt
10 października   Święto Drzewa
16 października   Światowy Dzień Żywności
World Food Day
       

Listopad

    Dzień Dyni
    Dzień Ziemniaka
     

Wioska indianska

Uwagi dla rodziców i opiekunów dzieci

Wioska indiańska nie jest placówką wychowawczo-oświatową i nie świadczy usług opiekuńczo–wychowawczych placówek merytorycznie do tego celu powołanych. Grupy zorganizowane dziecięco-młodzieżowe obowiązuje zabezpieczenie opieką w rekreacji:

  • Dzieci w wieku przedszkolnym – do 10 dzieci na 1 opiekuna
  • Dzieci w wieku szkolnym – do 20 dzieci na 1 opiekuna
  • Indywidualnie – za bezpieczeństwo dzieci odpowiada rodzic lub opiekun

Na terenie wioski obowiązuje:

  • Obowiązkowa opieka rodziców, opiekunów  nad dziećmi i nieletnimi
  • Zakaz samowolnego używania sprzętu rekreacyjnego i rozpalania ognisk
  • Zakaz wnoszenia rzeczy niebezpiecznych
  • Zakaz zaśmiecania, dewastacji i spożywania alkoholu
  • Zakaz samowolnego oddalania się od grupy

Regulamin obiektu rekreacyjnego Wioska Indiańska Pocahontas
Zabrodzie 27, 52-351 Wrocław

Wioska indiańska - cennik

Wioska indiańska - cennik

Rezerwacja terminu - formularz

Rezerwujemy poprzez wypełnienie i wysłanie .:: formularza REZERWACJA ::. oraz przez telefon, upewniając się, że są wolne miejsca.

Można wstępnie zarezerwować 2 terminy, można w każdej chwili odwołać i zrezygnować, bądź przenieść na inny termin.

Pobrany, wypełniony i podpisany plik prosimy odesłać na adres e-mail: indianie@printylandia.pl

UWAGA!
KONIECZNE potwierdzenie telefoniczne 2 dni przed imprezą,
inaczej będzie anulowana.

Wioska indiańska Pocahontas - i ty możesz zostać indianinem

Wioska indiańska - kontakt - dojazd

W celu rezerwacji miejsc prosimy o kontakt:

tel. 605 999 098
e-mail: indianie@printylandia.pl

Szamanka Augusta Andryszczyk, tel. 605 999 098

Imprezy plenerowe firma SZOŁBIZNES
Natalia Floryn, tel. 607 989 818

Numer konta: 42 1090 2398 0000 0001 0561 9410